- صفحه 12 از 13 - بهشتی به نام اردبیل

جستجو

بایگانی۱۳۸۹

زردآلو

زردآلو

زردآلو

درخت زردالو بومی نواحی چین می باشد و هنوز هم بصورت وحشی در این مناطق می روید. درخت زردآلو تا ارتفاع ۶ متر می رسد و برگهای آن نوک تیز و به رنگ سبز روشن مایل به زرد می باشد. میوه زردالو در اواسط تابستان می رسد.

این میوه سرشار از ویتامینهای AوCو آهن است. مواد مغذی موجود در زردآلو از چشم ها و قلب حفاظت می کندو فیبرهای موجود در آن برعلیه بیماریها مبارزه می کند.

زردآلو منبع غنی بتاکاروتن (پیش ساز ویتامین A ) است. زردآلوهایی که رنگ نارنجی تیره دارند ‘ حاوی بتاکاروتن بیشتری هستند. موادغذایی حاوی بتاکاروتن باعث کاهش خطر بروز ببماریهای قلبی ‘ سکته ‘ آب مروارید و بعضی سرطانها می شوند.

مقادیر بالای بتاکاروتن و لیکوپن موجود در زردالو باعث می شود غذای مفیدی برای حفظ سلامت قلب باشد. این دو ماده بعنوان آنتی اکسیدان از اکسیداسیون LDL کلسترول و بروز بیماریهای قلبی جلوگیری می کنند.

زردآلو حاوی فیبرهای محلول در آب است . مصرف فیبرهای محلول باعث حفظ قند خون در مقدار طبیعی و کاهش کلسترول خون می شود.

برگه زردآلو غنی از پتاسیم است و مصرف آن باعث تنظیم فشارخون می گردد.

زردالوی رسیده به علت دارا بودن ویتامینهای گروه ب برای درمان بیماریهای عصبی و روحی ‘ بی خوابی و… مفید است.

در ۱۰۰ گرم زردآلوی بدون هسته مواد زیر موجود است:

انرژی ۵۴ کالری

آب ۸۴-۸۱ گرم

مواد قندی ۱۲-۱۰ گرم

پروتئین ۱ گرم

کلسیم ۱۸ میلی لیتر

فسفر ۲۳ میلی گرم

سدیم ۱ میلی گرم

پتاسیم ۲۸۰ میلی گرم

آهن ۵ میلی گرم

ویتامین A 2700 واحد

ویتامین B1 3 میلی گرم

ویتامین B2 4 میلی گرم

ویتامین B3 6 میلی گرم

ویتامین C 10 میلی گرم

اسید سالسیلیک ۱/۵ گرم

مواد نشاسته ای ۶/۳۵ گرم

آلبومین ۴۵ گرم

چربی ۱۲ گرم

مغز زردآلو دارای ۴۰% روغن ‘ مقداری پروتئین ‘ قند ‘ اسانس‘ ویتامینهای A‘C و B17 می باشد. B17 پانگامیک اسید نیز نامیده می شود که ضد بیماری سرطان و معالج سرطان است و به صورت قرص در اروپا وجود دارد و مصرف می شود. ادامه مطلب

فلسفه سیزده بدر و روز طبیعت

فلسفه سیزده بدر و روز طبیعت

فلسفه سیزده بدر و روز طبیعت

سیزدهمین روز از هر ماهی در گاهنامه‌ی ایرانی تیر یا تیشتر نام دارد و روز سیزده ماه فروردین به جشن سیزده بد‌ر و روز طبیعت نام گذاری شده است. جشن سیزده فروردین ماه روز بسیار مبارک و فرخنده است. ایرانیان چون در مورد این روز آگاهی کمتری دارند آن روز را نحس می دانند و برای بیرون کردن نحسی از خانه و کاشانه خود کنار جویبارها و سبزه ها می روند و به شادی می پردازند. تا کنون هیچ دانشمندی ذکر نکرده که سیزده نوروز نحس است. بلکه قریب به اتفاق روز سیزده نوروز را بسیار مسعود و فرخنده دانسته اند. نخست باید به این موضوع توجه داشت که در فرهنگ ایرانی، هیچ یک از روزهای سال«نحس» و«بدیومن» یا«شوم» شمرده نشده، بلکه چنان چه می دانیم هر یک از روزهای هفته و ماه نام هایی زیبا و در ارتباط با یکی از مظاهر طبیعت یا ایزدان و امشاسپندان داشته و دارند و روز سیزدهم هر ماه خورشیدی در گاه شماری ایرانی نیز«تیر روز» نام دارد که از آن ِستاره ی تیشتر، ستاره ی باران آور می باشد و نیاکان فرهیخته ی ما از روی خجستگی، این روز را برای نخستین جشن تیرگان سال، انتخاب کرده اند.

نام گذاری این روز:

در سیزدهمین روز از تیر ماه، آرش کمانگیر، پهلوان ایرانی با پرتاب تیر، مرز میان ایران و توران را جدا کرد و در پی آن اشتی مردمی را میان توران و ایران که سال ها در جنگ بودند پایدار ساخت. به یادبود او ایرانیان جشن تیرگان را در ماه تیر برپا کردند و سیزدهمین روز از هر ماهی را تیر یا تیشتر نامیدند.

تِشتر یا تیر کیست؟

در میتخت‌های(اساطیر، Myths) ایرانی، تِشتر یا تیر ایزد بانوی بارندگی است که در آسمان ‌ها با اسپ سپیدی در رهروی است و هرگاه با دیوی به نام اَپوش بجنگد و برنده شود، سالی پر از سبزی و خرمی و باران در پیش است. از سویی گویند که جمشید شاه پیشدادی هم هر سال در روز سیزده نوروز در دشت سبز و خرم چادر بر پا می کرده و بار همگانی می داده که سپس به گونه‌ی آیین در می آید و از همین روی ایرانیان روز سیزدهم فروردین کنار سبزه ‌ها، چشمه سارها و جویبارها می ‌روند و به ویژه زنان که نماینده‌ی آناهیتا، ایزد بانوی آب هستند با نوازش سبزه‌ ها و گره زدن آنان{داستان گره زدن سبزه در پایین آورده شده}، پشتیبانی خود را از ایزد بانوی باران نشان می دهند.

برگزاری آیین جشن سیزده بدر:

نیاکان ما پس از دوازده روز جشن که یاد آور دوازده ماه سال است، روز سیزدهم را پایان جشن بزرگ نوروز می دانستند. امروزه هم هنوز روز سیزدهم فروردین همانند شب پایانی چهارشنبه سال جایگاه ویژه‌ای دارد. اگر با چهارشنبه ‌سوری به پیشواز نوروز می ‌رویم، با جشن سیزده بدر همراه با شادی به پادرهه/بدرهه(بدرقه) آن می ‌رویم. آنان از بامداد روز سیزده فروردین سفره نوروزی را بر می چیدند و سبزه ها را با خود بر می داشتند و به دشت، بیابان و کشتزارها می بردند و به آب روان می سپردند که نشانه‌ی ‌پیشکشی دادن به ایزد بانوی آب ها است و با نیایش به درگاه اهورامزدا آرزوی بارش باران و سالی پر از فراوانی و شادی می کردند. آنان در زمین تازه روییده و سرسبز و آکنده از انبوه گل و گیاهان بیابانی به شادی، ترانه سرایی، پایکوبی، بازی های گروهی، بادبادک پرانی، سوارکاری، آب پاشی و آب بازی می پرداختند و با گرد آوری سبزه از دشت و کوه به پختن آش و خوراکی های ویژه می پرداختند، که همه ریشه در فرهنگ زیبای ایرانی دارد و آن شاد کردن، خنداندن و آشتی و در پی آن فروریختن اندیشه های پلید و تیره است. بخشی دیگر از آیین های زیبای سیزده بدر با سرنوشت در پیوند است، برای نمونه: شگون(فال) گوش ایستادن، شگون گیری و به ویژه شگون کوزه، گره زدن سبزی و گشودن آن، بخت گشایی که در سمرکند (سمرقند) و بخارا رواج دارد و نمونه های پرشمار دیگر…

سبزه گره زدن:

در میتخت ‌های(اساطیر، Myths) کهن ایران، مَـشـیـه{آدم: آدم واژه‌ی پارسی و کوتاه شده‌ی واژه‌ی اوستایی ایودامَن به مانک(معنی) نخستین آفریده است که به دیگر زبان‌ ها رفته است} و مَـشـیـانـه(حوا) روز سیزدهم فروردین با گره زدن دو شاخه ی موُرد، برای نخستین بار در جهان پایه‌ی پیوند خود را بناهشتند. امروزه هم دختران و پسران دم بخت با گره زدن سبزه در روز سیزده فروردین با گواه گرفتن نهاد(طبیعت، Nature) آرزوی پیوندی خوب می کنند.

سیزده بدر سبزه گره زدن

انگیزه نافرخندگی روز سیزده و عدد سیزده:

درباره نافرخندگی روز سیزده دیدگاه های گوناگون هست از جمله:
دیدگاه نخست چنین است: همان گونه که گفته شد آرش کمانگیر پس از پرتاب تیر، مرز میان ایران و توران را شناساند، ولی پس از آن جان خود را از دست داد و گویند نافرخندگی روز سیزده در نزد نیاکان ما و هم چنین گسترش آن مَر(عدد) ۱۳ در جهان، برای نافرخنده بودن مرگ آرش کمانگیر در این روز است.
دیدگاه دوم چنین است: در فرهنگ ایران هیچ یک از روزهای سال نافرخنده شمرده نشده ولی چون پس از تاخت تازیان به ایران، آنان هفت روز در هر ماه را نافرخنده می دانستند و سیزده هم در شمار آن بوده، گویند نافرخندگی سیزده از این جا ریشه گرفته است.

دروغ سیزده یا اول آوریل

دروغ سیزده بهانه ای برای سرگرمی و خندیدن در این روز است که اتفاقا یکی از شباهت های فرهنگ ایرانی با فرهنگ های دیگر است. دروغ های روز اول آوریل مانند همین دروغ ها و شوخی های سیزده بدر است. روز اول آوریل، هر چهار سال یکبار مصادف با روز سیزده فروردین است و سه سال دیگر با ۱۲ فروردین مصادف است. اول آوریل در اساطیر روم باستان مصادف است با روز رستاخیز آتیس الهه تبسم. شاد بودن و خندیدن در این روز مرسوم است. آمریکایی ها در روز اول آوریل از روش های مختلف و گاهی عجیب و غریبی برای دست انداختن دیگران و شوخی کردن با آنان استفاده می کنند. بریتانیایی ها می گویند که بدشانسی نصیب کسی خواهد شد که بخواهد در بعد از ظهر روز اول آوریل کسی را دست بیندازد، زیرا در آن ساعات دیگر مردم نسبت به این گونه شوخی ها آمادگی پیدا کرده اند. در هند، یک روز قبل از اول آوریل جشن هولی برگزار می شود که در آن مردم بر روی همدیگر رنگ می پاشند و شادی می کنند. در روز اول آوریل، مردم پرتغال بر روی همدیگر آرد می پاشند. مردم فرانسه، روز اول آوریل را روز ماهی می نامند. کودکان و نوجوانان فرانسوی در این روز، بر پشت دیگران کاغذی می چسپانند که بر روی آن تصویر نوعی ماهی که زود به دام می افتد کشیده شده است. منظور از این کار، این است که فردی که کاغذ به او چسپانده شده مثل همان ماهی، زود به دام می افتد. ادامه مطلب

خانه رضا زاده

 خانه رضا زاده

خانه رضا زاده

• نام بنا: خانه رضا زاده
• نام شهرستان: اردبیل
• آدرس: محله اوچدکان
• قدمت: قاجاریه
• شماره ثبت: ۲۵۷۹
• شرح مختصری در مورد تاریخچه بنا:
خانه مرحوم رضازاده در محله اوچدکان (یکی از محلات ششگانه) در اردبیل واقع شده که قدمت آن مربوط به اواخر دوره قاجاریه می باشد. سردرب ورودی خانه در منتهی الیه جنوب شرقی بنا در مقابل میدانچه ای قرار گرفته که توسط هشتی به محوطه حیاط وارد می شود. بخش اعیانی ساختمان در دو طبقه به مساحت ۶۴۰ متر مربع و پلان نعلی شکل ساخته شده که طبقه اول دارای دو اتاق گوشواره با یک راهروی میانی و نیز راهروی دیگر عمود بر آن است که توسط دو دسته پله موجود در آن دو طبقه فوقانی به هم مرتبط می شود و طبقه دوم نیز دارای دو اتاق گوشواره با یک تالار یا شاه نشین در وسط میباشد.

 

logo-samandehi